Δεν είναι απολύτως γνωστόν που και πότε εδημιουργήθη η Ελληνική γλώσσα. Τα αρχαιότερα εκ των σωζομένων γραπτών μνημείων της είναι τα Ομηρικά έπη (περί τον 8ο αι.). Μέχρι του Μεγάλου Αλεξάνδρου ωμιλείτο εις την Κυρίως Ελλάδα και τας αποικίας της (παραλίων Μ. Ασίας και Ευξείνου, Κάτω Ιταλίας, Σικελίας κ.ά.). Δια του μεγάλου εκείνου κατακτητού και εκπολιτιστού επεξετάθη εις ολόκληρον την Ανατολήν. Κατά μικρόν απέβη παγκόσμιος γλώσσα, απαραίτητος δια πάντα πολιτισμένον, διότι οι Έλληνες είχον επιτελέσει καταπληκτικάς προόδους εις όλους τους τομείς των τεχνών και των επιστημών, και εις τας συγγραφάς των ησχολούντο περί πάντα τα εδάφη της ανθρωπίνης γνώσεως. Ό,τι περίπου συνέβη κατά τον Μεσαίωνα με την Λατινικήν και κατά τους νεωτέρους χρόνους με την Γαλλικήν. [...] (Από την έκδοση)